2006: கூழாங்கல்

“மலைகள் நீந்திக் கொண்டுருக்கின்றன;

ஆறு சலனமற்று இருக்கிறது” 

இரண்டு மாதத்திற்கு முன், ஓர் பின்மாலை நேரத்தில் மக்கள் கல்வி நிலையத்திலிருந்து மதுரைக்கு வர வேண்டியிருந்தது. விரும்பியே நடைபயணத்தை தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு விலக்குச் சாலைக்கு தனியாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தேன். கண் முன்னால் வெளிச்சம் குறைந்து இருள் போர்த்திக் கொள்ளும் அந்தத் தருணம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. தூரமும் நீண்டு கொண்டே இருப்பதாகபட்டது. முன்பு அகாடமியில் படிக்கும் பொழுது வாரம் ஒருமுறைக்கு குறையாமல் இது போல் நடந்து சென்று கொண்டு இருப்போம். அப்போது தெரியாத தூரம், தற்போது தெரிய ஆரம்பித்த போது தான், எவ்வளவு தூரம் இயற்கையை விட்டு விலகி விட்டேன் என்பது புரிந்தது. தேய்பிறை நிலா சில நட்சத்திரங்களுடன் கூட வந்து கொண்டிருந்தன. இது போல், நிதானத்துடன் வானத்தைப் பார்த்து சில ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கும் என என் மனது சொல்லியது. நாம் விதித்துக் கொண்ட கட்டுப்பாடுகளில் நாமே சிறை வைக்கப்பட்டது போலிருந்தது. நான் அன்று பார்த்த அதே தேய்பிறை நிலாவைத் தானே புத்தரும், கிருஸ்துவும், காந்தியும் பார்த்துப் இருப்பார்கள்? யுகசாட்சியாய், அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இருந்துவரும் வானம், நிலா, நட்சத்திரம் எல்லாம் எனக்கு இயற்கை மீது பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. நாவுக்கரசர் போல், உலன் எனில் உலன்; இலன் எனில் இலன் என்று உலக உயிர்க்கெல்லாம் ஆதாரமாக விளங்கும் ஓர் பரம்பொருளை நெஞ்சம் நினைத்துக் கொண்டது.

பிறகு விலக்குச் சாலையில் கிடைத்த வண்டியை பிடித்து, வத்தலகுண்டு வந்து சேர்ந்து, தூங்கி விழித்து, வழக்கம் போல் அடுத்த நாள் வேலைகளில் ஈடுபட்ட பின் நிலா, வானம், நடைப்பயணம் எல்லாம் மறந்து போய் இருந்தது.

இப்படித்தான் பெரும்பாலும் நிகழ்ந்து விடுகிறது. ஓர் விபத்தாகத்தான் சுயத்தைப் பற்றி திரும்பிப் பார்க்கும் தருணங்கள் கிடைக்கின்றன. நாமாக விருப்பப்பட்டு நம்மை நமக்குள் ஆழமாக பார்த்துக் கொள்ளும் வாய்ப்புகளை நாம் என்றுமே வைத்துக் கொண்டதில்லை. அனுபவம் என்பது மக்களை, நகரங்களை, இயற்கையை காண்பது மட்டும் அல்ல. வாழ்வின் இயக்கமே அனுபவம் தான் என்று அன்றைய நடைப்பயணம் எனக்கு உணர்த்தியது. ஒவ்வொரு மனிதனும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஓர் சிறகை கொண்டுருக்கிறான். அது அவனை ஓரு வயதிலிருந்து இன்னொரு வயதுக்கு, மெதுவாக கொண்டு செல்கிறது. துக்கத்திலிருந்து சந்தோஷத்திற்கும், அறியாமையிலிருந்து விழிப்புக்கும், அறிந்ததிலிருந்து ஞானத்திற்கும் என அதன் சிறகுகள் அசைந்தபடி இருக்கின்றன (எஸ். ராமகிருஷ்ணன்) ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பின்னும் நாம் ஆற்றுப்படும் போது, நமது உள்ளுணர்வில் சிறகுகளின் மாற்றம் நமக்கு பார்க்கக்கிடைக்கும். சித்தார்த்தனுக்கு 20 வருட தவம் தராத மெய்ஞானத்தை அவன் தன் தவத்தை துறந்து போதிமரத்தின் கீழ் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் போது சட்டென மின்னலாய் மெய்ஞானம் அவனுள் இறங்கி அவனை புத்தனாக்கிய ஆற்றுப்படுதலை, செயலற்ற செயலின் உச்ச இயக்கமாக லாவோட்சு உரத்து கூறிவந்தார்.

தானம் அறக்கட்டளையில், நமக்கு இது போன்ற ஆற்றுப்படுதல், ஒர் நிறுவன நிகழ்வாகவே அமைந்துள்ளது.  இந்த அற்புத வாய்ப்பை, எல்லா கடற்பருந்துகளும் தமது இரையினைத் தேட கொடுக்கப்பட்ட கருவியாக சிறகினை பார்த்த போது ஜொனாதன் லிவிங்ஸ்டன் என்ற கடற்பருந்து மட்டும் பறப்பதை ஓர் தவமாகச் செய்ய கிடைத்த வரமாக சிறகுகளை கண்டது போல், இதனை, நிறுவனம் எனக்குப்பணித்த பணியாக எண்ணாமல் எனது உள்முக பயணத்தை முன்னெடுத்துச்செல்லும் வாய்ப்பாக நான் ரசித்து செய்யவே விரும்புகிறேன். விருப்பு வெறுப்பற்று, என்னை நானே ஓர் மூன்றாவது நபராக நிறுத்தி கடந்த காலத்தின் எனது செயல்களை தொகுத்துப் பார்த்துக் கொள்ள முயற்சிக்கிறேன். ஏனெனில் சலனமற்ற நதியில் தான் அருகிலிருக்கும் மலை நீந்தும் அதியசம் நடக்கிறது!

“...முன் கதை சுருக்கம்...”
என்னுடைய பெயர் ஜானகிராமன். வத்தலகுண்டு ஒன்றியத்தில், பஞ்சாயத்து திட்டத்தில், கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக திட்ட நிர்வாகியாக பணிபுரியும் எனது சொந்த ஊர் திருத்தணி. அப்பா, எங்கள் ஊரில் உள்ள நிலவள வங்கியில் செயலாளராகவும், அம்மா, வீட்டு நிர்வாகியாகவும் இருக்கிறார்கள். ஒரே தம்பி, சென்னையில் வழக்கறிஞராக இருக்கிறான். இந்த சிறிய குடும்பம் எனக்கு தந்துள்ள அன்பும், நம்பிக்கையும் மிகத்தித்திப்பானவை. அவர்களின் சுதந்திரமே என்னை ஒழுங்குப்படுத்தியுள்ளது என நினைக்கின்றேன். எனது மருந்தியல் பட்டத்திற்குப் பின் அந்தத்துறையின் மீதான காரணமற்ற நாட்டமின்மையாலும், பொது பணி ஆர்வத்தினாலும் இந்திய குடிமை பணிகளுக்காக என்னை தயார் செய்து கொண்டிருந்தேன். கூடவே அஞ்சல் வழியில் பொது நிர்வாகத்தில் முது நிலை பட்டப்படிப்பையும் முடித்து இருந்தேன். இயல்பான எனது சோம்பலினாலும், வழிகாட்டுதலில்லாததினாலும் குடிமைப் பணியில் என்னால் தேர்ச்சிப்பெற முடியவில்லை. ஆனால், அதற்காக நான் கற்றுக் கொண்ட பல விஷயங்கள், எனக்குள் ஓர் பரவலான அறிவு தளத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

அப்பொழுதெல்லாம் எதைப் பற்றியும் குறைந்த பட்சம் 5 நிமிடம் பேசக்கூடிய திறமை என்னிடம் இருந்ததாகவே நினைக்கின்றேன். ஆனால் பலவிதமான பொருள்கள் பற்றிய எனதறிவு பரவலானதே தவிர, எதிலும் ஆழமாக செல்ல முடியவில்லை. அச்சமயத்தில் நான் படிக்க நேர்ந்த அறிவுமதியின், “இந்தகாட்டில், எந்த மூங்கில், புல்லாங்குழல்?” என்ற கவிதை என்னைப் புரட்டிப்போட்டது. நான் மூங்கிலாகக்கூட அல்ல, வெறும்தக்கையாக இருந்ததாகவே உணர்ந்தேன். ஒரு 5 வார்த்தைகவிதை எனக்கான இடத்தை இந்த யதார்த்த உலகில் தேட வைத்தது. அப்போது கண்ணில்பட்ட டாடா - தான் அகாடமியின் விளம்பரம் இப்போது உங்களுடன் என்னை பகிர்ந்து கொள்ள வைத்துள்ளது.

5 ஆண்டுகால தானம் அறக்கட்டளையுடனான உறவு, எனது பார்வையில், எனது வாழ்க்கைமுறையில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தித்தானிருக்கிறது. முன்பு ஒரு சாதாரண விதையை - விதையாகவே பார்த்த நான் இப்போதெல்லாம் அந்த விதைக்குள் இருக்கும் வனத்தை பார்க்கும் அவதானிப்பு கூடியிருக்கிறது. இங்கு, இயல்பாகவே கற்றல், பிரதிபளித்தல், ஆற்றுபடுதல் ஆகியவை எந்த தூண்டுதலுமில்லாமல் தானாக நிகழும் சுவாசத்தை போலாகிவிட்டது.

“...காடு திறந்து இருக்கிறது...”
ஏதோ ஓரு வீம்புக்காக இந்த முறை, எனது ஆற்றுபடுதலுக்கான அறிக்கையை தமிழில் எழுத முடிவெடுத்து அதற்காக அனுமதியையும், உற்சாகத்தையும் திரு.வாசி அவர்களின் மூலம் பெற்றுக் கொண்டாலும், எழுத உட்கார்ந்த போது தான், தமிழ் சுலபமில்லை என உணர முடிந்தது. மார்கழி மாதத்தின் காலை குளியலின் போது, முதல் குவளை தண்ணீரில் உடலை நனைக்க முற்படும் போது ஏற்படும் நடுக்கமும், தயக்கமும், நான் பேனா பிடித்து முதல் வார்த்தை எழுத எத்தனிக்கும் போதும் ஏற்பட்டது. பலமுறை அறிக்கை எழுதும் பணியை ஒத்தி வைத்தேன். ஆனாலும் வேறு வழியில்லாததாலும், காலண்டர் தேதிகள் எழுதித்தான் ஆக வேண்டும் என்று நிர்பந்தித்ததாலும் எழுத ஆரம்பித்தேன். கடந்த 5 வருடங்களாக தமிழ் பழகும் வாய்ப்புகள் எனக்கு குறைவாகவே இருந்தது. மேலும் அலுவலகத்தில் கணிணி மூலம் எல்லா அறிக்கையும் ஆங்கிலத்தில் ஏற்றி வருவதால், எனக்குள் இருந்த தமிழ் மீதான ஆளுமை விரைத்துபோயிருந்தது. ஸ்பார்டகஸ் படத்தின் “எங்கு நமக்கு விருப்பமான, எளிமையான செயலைச்செய்ய கடுமையான உயிர்வலியும் வேதனையும் ஏற்படுகிறதோ அதுவே நரகம்” வசனம் போல, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களால் நாம் இழந்த திறன்களை உயிர்பிக்கும் போது ஏற்படும் தவிப்பை திரும்பவும் தீவிரமாக தமிழில் எழுதும்போது உணர்ந்தேன்.

ஆனாலும் வெளியிலிருந்து பார்க்க காடு அடர்ந்து ஓர் பச்சை கோட்டையாய், புதிராக இருந்தாலும் அருகே செல்லச் செல்லச் அதன் கதவுகள் திறந்து வழி தெரிவது போல், இந்த அறிக்கையை எழுதத் தொடங்கிய பின், உடலில் ஒட்டிக்கொண்ட மச்சமாய், எனது மொழிநடையில் ஒட்டிக்கொண்ட வல்லின-இடையின குழப்பங்களைத்தவிர மற்றபடி எனது மொழி என்னுடன் ஒத்துழைத்ததாகவே கருதுகிறேன். எனது சுய பரிசோதனைக்காக நான் முயற்சித்த இந்த பத்தியை எழுதி முடித்த போது, எனக்குள் யார் யாரோ ஓளிந்திருந்தும், தொடர்ச்சியான சம்பவங்கள் அலை போல் மாறி மாறி வந்ததும் அதிசயமாக இருந்தது. நிச்சயம் நான் என்பது நான் மட்டுமல்ல, எல்லாரும் சேர்ந்த கலவைதான் என்றுணர முடிந்தது.

“...காற்றில் கரைந்த பேரொலி...”
ஏறக்குறைய கடந்த ஆண்டின் 8500 மணி நேர வாழ்க்கையை தொகுத்துப் பார்க்கும் போது வெறுமைதான் எஞ்சுகிறது. எல்லா நேரமும் எதாவது ஒன்றை செய்து கொண்டு, தீவிரமாக இயங்கிகொண்டு இருந்தாலும், கடைசியில் என்னதான் செய்தோம் என்று தொகுத்துப் பார்க்கும் போது, ஏதோ குறைவதாகவே படுகிறது. செய்து முடித்த பணிகளை தொகுத்து பார்க்கும் போது நான் நினைத்த திட்டத்திற்கும், செய்து முடித்தவைகளுக்கும் இடையே பெரிய இடைவெளியை உணர முடிகிறது. ரன் லோலா ரன் படத்தில் வருவது போல், திரும்பவும் காலஅதிர்ச்சி ஏற்பட்டு சென்ற ஆண்டின் தொடக்கத்திற்கு சென்று, செய்யத் தவறிய செயல்களை திரும்பவும் திருத்தி செய்ய மாட்டோமா என்ற ஏக்கம் ஏற்படுகிறது. எனது எல்ல செயல்களும் - நொடி நேரத்தில் காற்றில் கரைந்து காணாமல் போய் விடுகின்ற பேரொலியைப் போல், காலத்தின் அறியாக்குகையில் காணாமல் போய்விட்டதான பிரமை ஏற்படுகிறது.

எல்லா ஓசையும் கரைந்து விட்டாலும், இனிய ஸ்வரங்கள் நமது காதுக்குள்ளேயே திரும்பத் திரும்ப ஒலிப்பது போல், நல்ல ரம்மியமான மனநிறைவான செயல்களும் கடந்த ஆண்டில் நடந்தும்  இருக்கிறது.

குறிப்பாக எங்கள் பஞ்சாயத்து திட்டத்தில் எங்கள் அணியினருக்கு நடந்து முடிந்து தேர்தலின் மூலம் மிக சிறப்பான படிப்பினைகள் கிடைத்துள்ளன. சமூகத்தின் யதார்த்தத்தினை புரிந்து கொள்வதற்கான அரிய வாய்ப்பாக அது வாய்த்தது. பணியின் கடுமையை உணர்ந்து அதற்கேற்ற திட்டம் வகுத்துக் கொள்வதற்கும் இந்த தேர்தல் உதவியுள்ளது. இது தவிர, எங்கள் திட்டம் சென்ற ஆண்டு ஓர் தீவிரமான மறுஆய்விற்கு உட்படுத்தப்பட்டு புதிய செயல்பாடுகளுக்கான பொருள்களையும் ஏற்கனவே செய்து வரும் செயல்பாடுகள் பற்றிய கொள்கைசார் தெளிவையும் நாங்கள் பெற்றது மிக முக்கியமான தருணங்களாகும். பஞ்சாயத்து திட்டம் போன்ற பரிட்சார்த்த திட்டத்தில் புத்தாக்கமும், சுய விசாரணையும் நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்களை போன்றது. அந்த வகையில் எங்கள் அணி ஆக்கப்பூர்வமாகவே அதை எதிர் கொண்டு வருவது குறித்து மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

இந்த ஆண்டு எங்கள் திட்டத்தின் மூலம் பேரளவு செயல்பாடுகளுக்காக  ஏற்படுத்தப்பட்ட சி - பாட் (உள்ளாட்சியுறவு மற்றும் வளர்ச்சி மையம் (உவமை!)) மிக சிறப்பாக வடிவத்தை பெற்றுக்கொண்டிருப்பதும், அதில் நானும் முக்கிய பங்கு வகிப்பதும் எனக்கு நிறைவான உற்சாகத்தை தந்து வருகிறது. தரப்படுத்தப்பட்ட நுண்ணளவு - மக்கள் திட்டம், சுழல் நிதி நிர்வாகம், மக்கள் கல்வி நிலையத்துடன் நடத்தப்படும் உள்ளாட்சி மேலாண்மை பட்டயக்கல்வி, பலவித பரிசோதனைகளுக்கு பின் வாக்காளர்களுக்கு முறைபடுத்தப்பட்ட பயிற்சியை வடிவமைத்தது, பஞ்சாயத்து தொடர்புடைய துறைசார் கட்டுரைகள் எழுதியது, திட்ட அளவில் இருக்கின்ற எல்லா வள குறிப்புகளையும் தொகுத்தது, பிற நிறுவனங்களுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியது எனபிற பணிகளிலும் எனது பங்களிப்பு மிக நிறைவாகவே இருந்ததென கருதுகிறேன்.

இருந்தாலும் மக்கள் அமைப்புகளை பொருத்த வரையில் நாங்கள் சாதிக்க வேண்டிய தூரம் இன்னும் அதிகமாகவே இருக்கிறது. கிராமிய சமூகம், தமிழ் சினிமாவில் காட்டப்படுவது போல் அவ்வளவு வெள்ளந்தியாக இல்லை. யதார்த்தத்தின் சுயநலம், நகர்மயமான போக்கு, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஊழல் என மிகக் கடினமான சூழலில் ஒர் மாற்று பண்புகளின் அடிப்படையில் அமைந்த சமூகத்தை நாம் கட்டமைக்கநினைக்கிறோம். லைப் ஈஸ் பியூட்டிபுல் படத்தில் வருவது போல், போர்கள சூழலில் போர் கைதியாயிருக்கும் கதாநாயகன், தனது மகனுக்காக அந்த போர்சூழலையே ஓர் விளையாட்டாக மாற்றி அவனை மகிழ்விப்பது போல, இன்றைக்கு இருக்கும் கடினமாக சமூககளத்தினை எளிமைபடுத்தி, இந்த உலகை சற்றே சமநிலையுடைய அமைப்பாக்க நாம் எடுக்கும் முயற்சிகள் வெற்றி தோல்விக்கிடையே ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தாலும், ஒட்டு மொத்தமாக தொகுத்து பார்க்கும் போது நாம் முன்னேறிக் கொண்டிருப்பதாகவே எனது கடந்த ஆண்டின் அனுபவங்கள் உணர்த்துகிறது.

“...யானை பிடித்த வேல்...”
எனது பஞ்சாயத்து திட்ட செயல்பாடுகளை பொருத்த வரையில் நான் திருப்திபடும் வகையில் செயல்பட்டதாகவே நினைத்தாலும், கடந்த ஆண்டில் என்னுடன் தொடர்புடைய வேறு இரண்டு திட்டங்களின் வெளிப்பாடு எனக்கு வலி நிறைந்ததாகவே அமைந்தது. நமது நிறுவனத்தின் மூலம் செயல்படுத்தப்பட்ட “மாவட்ட மனித மேம்பாட்டு திட்டம்" மிகப் பெரிய எதிர்ப்பார்ப்புடனும், உற்சாகத்துடனும் கடந்த ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது. எங்கள் அணி மிகசிறந்த நபர்களை கொண்டிருந்தது. ஆனாலும், எதிர்பார்த்த அளவிற்க்கு அதற்கான பங்களிப்பை என்னால் வழங்க முடியவில்லை. உண்மையில் இந்த அறிக்கை தயாரிக்கும் திட்டம் நான் நினைத்ததை விட மிகப் பெரிய திட்டம் என்பதும், இதற்கான ஆழமான, தீவிரமான பங்களிப்பை, களப்பணியையும் ஒருங்கிணைத்துக்கொண்டு தரும் நிலையில் நான் இல்லாததும் இந்த திட்டத்தில் இருந்து என்னை விலக்கி வைத்தது. என்னால் சரியாக செயல்பட முடியாத தருணங்களில் என்மீது வருத்தப்படாமல் ஓர் நல்ல சகோதரியை போல், நம்பிக்கை வைத்து உற்சாகப்படுத்திய சங்கீதா அவர்கள், தங்களின் மிகச்சிறந்த கடும் உழைப்பின் மூலம் இது போன்று பலவித பணிகளை ஒருங்கே செய்யும் கலையை எனக்கு கற்றுக் கொடுத்த எம்.கார்த்திகேயன், ஜனாபாபு மற்றும் பிற அணியினர் ஆகியோரிடமிருந்து நான் பெற்றவை ஏராளம்.

சிவகங்கையை பொறுத்த வரையில் 445 ஊராட்சிகளை சக பணியாளர்களின் துணையுடன் சென்றடைந்து புதிய முறையை சாதித்து, அதனை முன் வைத்து அறிக்கை தயாரிப்பில் ஈடுபட்டோம். அது எதிர்பார்த்த விளைவை தராவிட்டாலும், வள்ளுவரின் குறளில், யானை பிடிக்க வேட்டைக்கு சென்ற வீரன் யானையுடன் போராடி தோற்று தனது கையில் வைத்திருந்த வேலையும் யானையோடு தொலைத்து, அடிப்பட்டு வெறும் கையுடன் திரும்புவது போல் நிறைய அனுபவங்களுடன் நான் மீண்டிருப்பதாக உணர்கிறேன். நிச்சயம் அடுத்த வேட்டையில் யானையை பிடிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள்ளது.

அதே போல் எனக்கு ஏமாற்றமளித்த மற்றொரு திட்டம் உயிர்ம நீர் வடிகட்டித்திட்டம். நிச்சயம் பல நேரங்களில், அந்த திட்டத்தின் பொருப்பாளர் என் மீது கோபப்பட்டிருக்கலாம். ஆனாலும், என் கைமீறிய, தவிர்த்திருக்கப்பட வேண்டிய தகவல்தொடர்பு இடைவெளிகளால் அந்த திட்டம் தேங்கியிருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. இது போன்று அலுவலக பணிகளில் ஏற்படுகிற மனக்குறைகள், சில நேரங்களில் தனிப்பட்ட உறவுமுறைகளையும் பரஸ்பர நம்பிக்கைகளையும் பாதிக்கும் சமயங்கள் வேதனையானவை தான்.

“...பனையடி நிழல்...”
யாக்கை நிலையாமை என்ற வள்ளுவர் கூறினாலும் இவ்வளவு நிலையாமையா என நினைக்கும் போது நெஞ்சம் பதரத்தான் செய்தது. சென்ற ஆண்டு இதே ஆற்றுப்படுதல் நிகழ்வில், எங்களுக்கு உற்சாகமாய் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் சொன்ன சக பணியாளர் ஆத்தூர் பிரியா அவர்களின் உடல்நலக் குறைவும், அவர்களின் குடும்பத்தில் அது ஏற்றியிருக்கும் நிச்சயமற்றத்தன்மையும் நிறைய நேரம் என்னை சலனப்படுத்தியுள்ளது. காலம் வாழ்க்கையின் மீது காட்டும் கருணையற்ற முகங்கள் உச்சி வெயிலில் பனைமர நிழலில் இளைப்பாறுதல் போன்றிருக்கிறது.

வாழ்க்கை நமது அடுத்துவரும் வினாடிகளில் ஒளித்து வைத்திருக்கும் ரகசியங்களை நினைத்துப் பார்க்கும் போது மனது பயப்படத்தான் செய்கிறது.

“...கொஞ்சமோ திசையின் வெள்ளம்...”
அரிதாக எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பு என்னை பலப்படுத்திக் கொள்ள பெரிதும் உதவியுள்ளது. அகடமியில் எனது கல்வியானது - வளர்ச்சி, சமூகம், மேலாண்மை தொடர்பான கொள்கைகளையும் கருத்துருக்களையும் முன் வைத்து, அறிவு சார்ந்த எனது மனதை எதையும் எடுத்துச் செய்யும் நம்பிக்கையை தந்ததென்றால், தானம் அறக்கட்டளையில், எனது திட்டத் தலைவர் திரு சிங்கராயர் அவர்களின் மூலம், யதார்த்த நடைமுறைகளையும், செயல்பாட்டுத் திறத்தையும் பெற்றேன். அந்த வகையில், நாம் பார்த்தாலும் பார்க்காவிட்டாலும் செடிகளில் பூக்கும் பூக்கள் போன்று, என்னையறியாமல் திரு.சிங்கராயரிடம் பல சந்தர்ப்பங்களில் கலந்துரையாடியதின் மூலம் சமூகம், வளர்ச்சி பற்றிய யதார்த்தபூர்வமான, செல்லுபடியாகக்கூடிய பல கருத்துக்கள் நான் கற்க முடிந்தது. சமூக கட்டமைப்பு, மனித உறவு முறைகள், மேலாண்மை திறம் பற்றி மணிப்பிரவாளமாக அவர் கூறுகின்ற அதே கருத்துக்கள் ஆய்வியல் புத்தகங்களிலும் கூறப்பட்டிருப்பதை அவ்வப்போது அறியும் போது அவரின் அனுபவம் சார்ந்த பார்வையும், அதை வெளிப்படுத்தும் திறனும் என்னை பலமுறை வியக்க வைத்திருக்கிறது. திட்டத்தலைவர் என்ற முறையில் அவர் எனக்கு அளித்துள்ள சுதந்திரமும் வாய்ப்புகளும் எப்போதும் நான் மிகச்சிறப்பாக பணியாற்றும் உத்வேகத்தை அளிக்கின்றன.

ஒருமுறை பஞ்சாயத்து தலைவர்கள் பயிற்சிக்காக நானும், திரு வள்ளிநாயகம் அவர்களும் சென்று கொண்டிருந்தோம். பொதுவாகவே, நான் அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருப்பேன். 70 ஐ தாண்டிய இந்த வயதிலும் பஞ்சாயத்து துறை சார்ந்து, தீவிரமாக இயங்கிவரும் அவரது ஈடுபாடு, என்னை பல முறை ஒழுங்குபடுத்தியுள்ளது. எப்போதும் அவர் தன்னுடனே வைத்திருக்கும் பஞ்சாயத்து சட்டம் பற்றிய புத்தகத்தை என்னிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட சட்ட பிரிவை சுட்டிகாட்டி, அதை குறித்து படிக்க தந்தார். அந்த புத்தகம் மிகவும் பழுப்பேறியிருந்தது. எல்லா பக்கங்களிலும் அவர் எழுதியிருந்த மேற்கோள்கள், அடிக்கோடுகள், குறிப்புகள் என இன்றைய தினம் வரை பஞ்சாயத்து சட்டத்தில் நடந்த எல்லா மாற்றங்களும் குறிக்கப்பட்டிருந்தது. எனக்கு ஆச்சரியம் தாளாமல், "எப்படி சார், இதுபோல் பராமரிக்கமுடிகிறது?" என கேட்டேன். அவர் மிக எளிமையாக, “பண்ணனுங்க. இல்லைனா அப்டேட் செய்ய முடியாது" என்றார். அவர் அந்த சட்டம் 1994ல் அரசு அறிக்கையாக (கெசட்) வெளிவந்தபோது வாங்கி, தாள் தாளாக பிரித்து ஒவ்வொரு தாளுக்கு இடையிலும் ஒரு வெள்ளைத்தாளை வைத்து, கடைசி பக்கத்திற்கு அடுத்து ஒரு 20 பக்கங்கள் கூடுதல் வெள்ளைத்தாள் வைத்து தொகுத்துத்தைத்துக் கொண்டாராம். பின்னர், அவ்வப்போது நிகழ்கிற சட்ட மாற்றம், நீதிமன்ற வழக்கு, அரசாணை, சட்ட விதிகள், சுற்றறிக்கைகள், அரசு திட்டம் என எல்லாவற்றையும் அதற்குரிய பிரிவுக்கு அருகில் குறித்து வருகிறார். இவரது தொடர்ச்சியான 13 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான உழைப்பு "வேலைப்பாடு" என்றால் என்ன என்பதை எனக்கு கற்றுத் தந்தது. ஓர் சிறந்த நடராஜர் சிலையில், முகத்தில் சொரியும் மஞ்சன நீர், மூக்கு நுனி வழியாக வழிந்து வீசிய கரத்தின் விரல் நுனியோடு இறங்கி, தூக்கிய திருவடியின் விரல் நுனியிலே சொட்டுமாம். அத்கைய நுண்ணிய பணித்திறம் அவரிடம் இருப்பதாகவே உணர்ந்தேன். எனது பணியிலும் இது போன்ற வேலைப்பாட்டை கொண்டுவர முயற்சிக்கும் எண்ணம் உறுதிபட்டது.

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாகவே எங்கள் பஞ்சாயத்து திட்ட அணியில் பணியாளர் மாற்றம், நிரப்பப்படாத இடம் என சிற்சில நிர்வாக சிக்கல்கள் இருந்தாலும், எங்கள் அணி உறுப்பினர்களுக்கிடையேயான தொடர்பும், பணி பகிர்வும் ஆரோக்கியமாகவே இருந்து வருகிறது. தற்சமயமுள்ள அணி ஓரளவிற்கு நிலைபெற்ற அணியாகவும், அதிக ஈடுபாட்டுடைய அணியாகவும் உள்ளது. அடுத்து வரும் காலங்களில் எங்கள் அணி, உச்சத்தை எட்டும் என்ற நம்பிக்கையும் உள்ளது.

என்னை மையப்புள்ளியாக நிறுத்தி, எந்த திசையை பார்த்தாலும் அதன் வரையிலா எல்லை பிரபஞ்சத்தை தாண்டி செல்கிறது. திசையின் வெள்ளம், நம்மால் நினைக்க முடிவதை காட்டிலும் மிகப் பெரியது. வாழ்க்கையின் அனுபவங்களும் அப்படித்தான். என்னைச் சுற்றி - எனது தனிப்பட்ட உள்ளார்ந்த வாழ்க்கை, எனது குடும்பம், எனது நண்பர்கள், எனது பணி, நமது நிறுவனம் - அதன் மதிப்பீடுகள், பண்புகள் என சுற்றிலும் திசைகளால் சூழப்பட்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு திசையிலும் நான் பயணித்தாக வேண்டும். எவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்கிறோம் என்பதை விட, செய்கின்ற பயணத்தை எவ்வளவு தூரம் ரசிக்கிறோம் என்பது எனக்கு முக்கியமாகப் படுகிறது.

“...வெந்து தணிந்தது காடு...”
2007, என்னைப் பொறுத்த வரையில் மிக முக்கியமான வருடமாக இருக்குமென்றெண்ணுகிறேன். இதுவரை நான் கற்றுக் கொண்ட சமூகப்பணியை வெளிப்பாடுகளாக மாற்றவேண்டும். தனிப்பட்ட வாழ்முறையிலும், இந்த ஆண்டிலிருந்து நான் திருமண வாழ்க்கையில் இணைவதால், எனக்கான எளிமையான, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை நிகழ்த்திச்செல்லும் விருப்பமுள்ளது. இன்றைக்கு எனக்கு இருக்கும் பொறுப்புகளும், பணிகளும் எனது கடந்த கால அனுபவத்தை ஒட்டி பக்குவப்படுத்தியிருக்கின்றன. எதை எடுத்தாலும், எனக்குள் நான் வைத்துக்கொண்டே கருத்தமைவுகளை முன்னிறுத்தி, அதற்காக சண்டை போட்டு இருந்த காலத்திலிருந்து, இப்போதெல்லாம் மற்றவர்களை கேட்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எனது பலவீனங்களும், வரைமுறைகளும் எனக்கு புரிய ஆரம்பித்திருக்கிறது. செய்வன திருந்தச் செய்வதில் நம்பிக்கை கூடியிருக்கிறது. நிறைய கனவுகள், நிறைய ஆசைகள் என எல்லாமிருந்தாலும் எனக்கான அரிசிமணிகளிலெல்லாம் எனது பெயர் ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டுவிட்டதால், என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள முடிகிறது. "தாமே தமக்குச் சுற்றமும்; தாமே தமக்கு விதிவகையும்" (மாணிக்கவாசகர்) என்றானபின் எனது தன்னூக்கத்தன்மையை (ணிரீஷீ) மறு ஆய்விற்கு உட்படுத்தி என்னை மாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சியில் தொடர்ச்சியாக ஈடுபட எத்தனிக்கிறேன். மொத்தத்தில் கேயாஸ் கோட்பாடு குறிப்பிடுவது போல், இந்த பிரபஞ்சத்தின் எல்லா பொருள்களின் இயக்கங்களும் கண்காணாத அரூப இழைகளால் பின்னப்பட்டிருக்கின்றன. இதன்படி ஒரு செடியிலிருந்து நான் பறிக்கும் ஓர் மலரினால் எங்கோ ஓர் நட்சத்திரம் உதிர்ந்து போகும் வாய்ப்புள்ளது என்பதால், சூழலின் நிகழ்வுகளில் என்மீதான விளைவுகளையும், என்மூலமான விளைவுகளையும் உற்றுப்பார்பதில் விருப்பம் அதிகரித்துள்ளது.

வெந்து தணிந்த காட்டில் எஞ்சியிருக்கும் சாம்பலாய், எனது வெற்றியும் தோல்வியுமான எல்லா செயல்களின் முடிவுகளும் ஒரே மாதிரியாகத்தானிருக்கின்றன.

“...நதியிலொறு கூழாங்கல்...”
ஓடுகின்ற நதியிலிருக்கும் கூழாங்கல்லிற்கு முகவரியில்லை. அது தன்னை அணைத்துப் போகும் நதியின் வேகத்திற்கு தக்கவாறு செல்கிறது. அதன் தொடர்ச்சியான இயக்கம், நதி நீரைப் பொறுத்தே அமைகிறது. நதி செதுக்கிய சிற்பமாய், அதன் வழவழப்பு, குளிர்ச்சி என எல்லா குணமும் நதியின் மூலமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூழாங்கல், தன்னை நதியில் கரைத்துக் கொள்ளும் அற்புதமும் நிகழ்கிறது. இந்த உலகில், எனது இருப்பும் கூழாங்கல் போன்றிருப்பதாகபடுகிறது. காலம் என்ற தீராநதியின் வேகத்தில் ஓர் சாதாரண கூழாங்கல்லாக எனது பயணமும்...

2005: A Cup of Sky

A Cup of Sky

(Past Forward – III)

Prolouge:

“Man is goal-seeking animal. His life only has meaning if he is reaching out and striving for his goals” (Aristotle). Such goals built primarily on the base of personal security and social recognition of our existence. We, by pattern, unconsciously keep on moving towards our own goal and we don’t have / don’t keep time to re look where are we.

The generals have a saying: "Rather than make the first move it’s better to wait and see. Rather than advance an inch it is better to retreat a yard." This is called going forward without advancing. Retreat like events could facilitate such magic into us.

There once was a monastery that was very strict. Following a vow of silence, no one was allowed to speak at all. But there was one exception to this rule. Every ten years, the monks were permitted to speak just two words.

After spending his first ten years at the monastery, one monk went to the head monk. "It has been ten years," said the head monk. "What are the two words you would like to speak?"

"Bed... hard..." said the monk.

"I see," replied the head monk.

Ten years later, the monk returned to the head monk's office. "It has been ten more years," said the head monk. "What are the two words you would like to speak?"

"Food... stinks..." said the monk.

"I see," replied the head monk.

Yet another ten years passed and the monk once again met with the head monk who asked, "What are your two words now, after these ten years?"

"I... quit!" said the monk. 

"Well, I can see why," replied the head monk. "All you ever do is complaining."

Although the monk only said two words every 10 years, he constantly thought of unimportant things, instead of focusing on what he was being silent for. Moreover, the monk did nothing but complain the whole time - in his head. The inborn impulse of self is more important than explicitly said thing for both official and personal growth. Is it not?

I always enjoy retreat process. For me it is not just an organizational event. More than I treat it as self – distillation process in which I use to scale my successes and distresses. “Knowing others is intelligence; but knowing self is wisdom. Mastering others is strength; but mastering self is power” (Lao Tzu). I make this opportunity to evaluate my wisdom and power.

This report will not be just recording my experiences - that happened in a given time period. “After all, Experience is what you get when you don’t get what you want” (Dan Stanford) those unstructured situations are spontaneous and it sculptures my way of life. So, more than experience, I try to explore what next of my experiences.

Like Harry Potter’s challenges, every time expectations on me are getting tougher than before from family / friends and official side. It fuels me for personal growth. Some time I use to think, am I prepared for this? I know that, I need to go a long way to qualify my self for those expectations.

A Long night…

I never forget one incident happened in this year. That was a long night for me. It is related with suicide of Dharmar, worked as computer operator in Theni region. Dharmar was computer operator deputed from Kadamalai federation to Theni regional office. He is quit calm guy has good relation with me and other regional staff. On one bad day, he took leave by morning, went to his home, and attempted suicide by afternoon. It seems before his death he said to his mother that he has some problem in office. The unexpected suicide of Dharmar shocked the local village. After several miscommunications, we came to know the real incident by seven o’ clock. They started to enquire us by evening eight o’ clock over phone. All regional staff and my self were little bit panic with the incident. Most of you know that, how emotional the Kadamalai area people are.  But some how we started to go their directly in that night. It was by 12 o’ clock we reached the place. Local people are keeping their faces unfriendly. Both sides don’t know how to break the silent. I felt, the dark and we are alone and the unusual calm is very hard to digest for us. Fortunately Rajapandian (M D, KPVK) was their and he started to melt the freezed mood. Then slowly the discussion started. They are immaturely arguing based on Darmar’s last words. But we also highly disappointed with his lose and we try to explain them the reality. It is good that, our Panchayat program covers the local village. In addition, the President who is close relative of Dhrmar knows us well. After long clarifications, I think they convinced with us. We came back to location by morning 3 o’ clock. Then every thing went normal. Unfortunately, the real reason for his suicide is gone with the wind. This incident was taught me many lessons.

1.    Dare to face to worst situation – immediately: if we avoided going their in that night itself, then the problem may got different color and it may went beyond over control.

2.    Community is not as bad as I thought: my pre assumptions on Kadamalai area is that they are emotionally imbalanced, they are tough to handle. But after the incident, I could say that people are listening and they can be convinced, if we have truth with us.

3.    Importance of team: I never thought of going in that situation, if I’m alone. It is same to all of other colleagues present in that situation. The team force given a virtual strength to go and dare to face the situation.

4.    “When written in Chinese, the word “crisis” is composed of two characters. One    represents danger, and the other represents opportunity.” Therefore, whatever worst situation it also equally feeds good opportunity to learn. 

Working Inconsistently:

“I not at all concerned with appearing to be consistent. In my search after the truth, I have discarded many ideas and learnt many things” (M K Gandhi) After all, efforts and effects are like, theeraa nadhi (unending river) it will go and flow inconsistently, only I can enjoy is, to be in the stream. I also never have been consistent in my action. My desires and priorities are changing time to time. I’m comfortable being inconsistent. Because inconsistence is natural – we can’t find same pattern of clouds twice any time.

My idea on community, work and managing style are also not same as I thought before. Probably that makes me to be serious on me to watch the change. It makes be to be more dynamic and keeps away from monotonousness.

Such attitude is helpful to work in new theme. Because the nature of work is not static and it needs lateral dimensions with new ideas – in which I feel more comfortable. Last year we have attempted several new ideas in the areas of micro planning, panchayat parliament, voter’s training etc. all the efforts are purely of teamwork and enjoyment.

The best athlete wants his opponent at his best. I don’t know am I a good athlete in development game. However, my opponent – the issue is at its best. Yes, panchayat raj is the sector, in which corruption is systematically formalized well. By operational definition, “democracy is that, form of government where everybody gets what the majority deserves” Curing the chronic malpractices, with in some years together is literally impossible. But such scenario challenges me to improve further to face such situation.

Focusing on team…

To build such character needs planned FOCUS. Here I meant to say that the focus is Follow One Course Until Successful. Nurturing focus needs good team and environment.

Basically, I’m not a good team player. I prefer to work individually. But with this panchayat work, I realized the magic of teamwork. Both at program level and location level the team dynamics triggers my way of doing positively. I always proud of my Panchayat program team. Even though we are suffering from shortage of human resource from its inception period, we could able to manage and as a team, we could perform quit good. This is because of our Inspiring program leader (Singarayar sir) friendly team mats (Elango, Selvaraj, Babu) and motivated location team.  

As you all know, my program leader is such a collaborative leader from whom our team is getting energy to do well. But recent days we are missing him for filed level guidance because of his additional roles. my colleague, elangobabu is nice guy, putting sincere attempts and believing in natural growth. Selvaraj and Babu are having good experience in this sector. So, it makes the whole team with good mix and makes the work as joy not as task. 

Looking back my activities… 

·         In my Block

The most satisfactory activity from my side could be the building of relatively conscious team in Batlagundu block. After two and half years of fluctuations, recently, my block team got stabilized well. Now confidently, I can able to delegate some roles to my location team and they internalized the purpose of our work. I put target to my self that, with in next six months, I should groom my team to excel in the Sectoral knowledge and making them as self – regulated teammates. I’m moving towards that and the results also pulsing well.     

·         Kadamalai Responsibility

I have taken additional responsibility to Panchayat location at Kadamalai block. But for the past 4 months I have not giving much attention to that block because of my other activities. I feel bad on it. The Kadamalai team is comparatively strong and stable the Panchayats positive to facilitate positive changes. More than one year it is operating with out an exclusive professional. Surely, this will affect the local team. I also feel for an experimental project more than anything does, adequate human recourse is needed to come put with different ideas and experiences.   

  

·         Micro planning

For the past two years, our team is involved in micro plan preparation for Panchayats. Now we have strong operational skill in participatory people’s plan preparations. In the process of enabling, we could able to actively involve people functionaries and panchayat leaders in the planning process for this year. The plan document came with good content and it speaks about the specific needs of community well.  

·         Panchayat Parliament

This year we could do innovations in the field. Especially establishing Panchayat parliament (Parliamentary structure at panchayat level) given good confidence, and recognition for our team. Now we are trying to attempt referendum and e – Panchayat establishment. Such innovation rejuvenates our mindset and encourages doing further. I proud that I also taking active part such innovations.      

·         Symposium

This year we have organized people convention on PRI as part of our symposium’ 2005. With this event, we could get wider contacts at state level and it was an opportunity to position our theme well. It also facilitated to act big – especially on establishing network for PRI. Preliminary processes are started on this, next year we will be executing it.

·         D H D R

For the past three months, I have involved as team member for preparation of District Human Development Report (a state planning commission project). It is very exiting experience. Because our six membered team lead by vasi sir is very vibrant and skills of our team members are complimentary to each other. Being the Human development is new concept, we are learning by doing. My discussions with Vasi, Sangeetha, Jana (Faculty, TDA), Saravanan and Kartikeyan.M are highly enriching and personally benefiting to me. I took self-commitment that to come out with an outstanding DHDR report. Looking forward for more exiting experience in this regard.      

·         D P M Course 

Our Panchayat program extended its technical support to people academy for preparing correspondence course in Panchayat management. Now the first batch is running. I’m happy that I also played crucial role in designing the course content, writing lessons and taking contact classes. Such work personally helped me to get more clarity in the panchayat sector.  

·         People academy

I use to enjoy taking classes. For me associating with People academy is a kind of relief from my regular activities. I use to take classes on ToT and Leadership for people functionaries and community leaders. It is refreshing moments for me.

·         Writings – Articles

I have over confidence on me that, I can write well in Tamil. Most of the time the articles never articulates what I indented to say. But in some fortunate moments satisfactory write up will come from me. Last year also some of articles related with leadership, team building, panchayat development are came well. I have intention to write regular articles related with traditional practices in future.      

·         Accounts Bills

Accounts, that is the worst job I ever perform. I’m irregular in bills submission. This is because of my interestlessness and supportlessness. These both factors are cause and reason factors.

Reflections…

Three statisticians went hunting in the woods. Before long, one of them pointed to a plump pigeon in a tree, and the three of them stopped and took aim. The first fired, missing the bird by a couple of inches to the left. Immediately afterwards the second fired, but also missed, a couple of inches to the right. The third put down his gun exclaiming, "Great shooting lads, on average I reckon we got it..."

When we see the things mathematically, the differences and problems are being averaged out. Last year also I have performed some excellent works and worst works. But in the end of the year when I’m looking back best works are countering my worst works and the average makes me to feel comfortable to justify me. This is the basic question for next year to me to come out of averaged out syndrome.

Morel: Don’t wash up with averaging the things. Specifics may have 180-degree deviation with what average says. 

Two surdars go for fishing. They catch a lot of fish and return to shore.
The first surdar says:  "I hope u remember the spot where we caught all those fish."
The other answers: "Yes, I made 'X' on the side of the boat to mark the spot."
"You idiot!" replies the first." how do u know u will get the same boat tomorrow." 

Most of the time our best practices are not having proper replication because of wrong documentation and misguided interpretations. Even in our program, such incidents were happened. We, as a team, put significant efforts in conducting or demonstrating ideal Gram Saba meetings. We also conducted one such model meeting in one panchayat. Our team felt very happy with that incident. But we could not perform the same in the next time. This is because we are not clear on the factors, which facilitated the previous meeting as good one. Beyond our own efforts and preparations community forces some crucial ingredients which is powerful than our sincere efforts. “If the ladder is not leaning against the right wall, every step we take just gets us to the wrong place faster” (Steven R Covey)

Morel: Success is as dangerous as failure. When it is not properly, catch the lead factors

“We join spokes together in a wheel, but it is the center hole - that makes the wagon move. We shape clay into a pot, but it is the emptiness inside - that holds whatever we want. We hammer wood for a house, but it is the inner space - that makes it livable. We work with being, but non-being is what we use” (Lao Tzu)

Every effort needs certain quarantine to make meaningful out comes. "We are drowning in information but starved for knowledge."(John Nesbit) This is what I convinced last year and I feel it is the great learning of the year. In our development sector, it is very true and important to note. We, most of the time put all our efforts to change the lives of disadvantaged. But true change will come only when we sit aside for a while after every work and reflecting on what we have done. “When it is not necessary to make a decision, it is necessary not to make a decision”

Personal

It is almost more than four years over, I’m out of my family and associating with DHAN. By this period, my image got drastic change in my family circle. Most of the time they felt that I’m not much caring and interfering with family affairs. That disturbs me too. The coming year will be the crucial year for me, because my father, who is taking care of my family will be finishing his service. Obviously, I need to extend my support to my family. My brother, with whom I have great affection and pride is just started to branch out in his law profession. I think, he may take five years more to be firmly establish in his profession. Till then as a responsible brother to minimum levels, I wanted him to be with me. More importantly, by next year I may get married. At least, at this point of time I can say, I’m not prepared for those responsibilities. But life never waits for preparedness.

Epilogue:

I’m trying to move spiritual ahead (not religiously) just like a game, by chance I involved in spirituality. In my initial college days, where I never got proper recognition because of my lack of English proficiency, I stated to wear spirituality mask purely for attracting my classmates and satisfying my ego. But slowly I found the taste of reality. By then I never need of any artificial mask. Now I’m clear at least to me. I don’t need to act for others.

Like Sky, ultimate truth is infinite and omnipresence. To me, Sky and Ultimate truth are same. A cup will be automatically get filled with Sky when the cup is made empty. As well, if our mind is empty – free of predicted thoughts and assumptions, the ultimate truth will be automatically radiate in to us.

Isha Upanishad explains such transformation state as,

“That is full; this is full.

This fullness has been projected from that fullness.

When this fullness merges in that fullness, all that remains is fullness

Om. Peace! Peace! Peace!”

Not a cup, if I could add a drop of such truth in my life to heal my soul, then I am the blessed one, that is the Brahmanantha paravasam! 

*****************

After several times, I have written this report in my mind. After getting a structure, I just put every thing in MS word at a single stretch. It is just like a labor pain to translate over thoughts and feelings in to words. After every thing put together, I found in several places I’m inconsistent, over writing and I may not clear what I’m trying to say. Even in some places I may be ornamented the expressions artificially. But I don’t want to change it. Let it be as it is. This is me as on December’ 2005.  

************       

2004: If a Child gets a bell

If a Child gets a bell,

(Past Forward – II)

If a Child gets a bell, it will keep on irrethemically noising it and it also enjoys such sound. Like a bell, we also given with time and we also noising it in the name of some activities. Whether it is pleasing or not, the prime question is how many of us are enjoying it? When we are working for common cause, such question values more.

Reflection process will help us to graduate in to next levels. When thinking about graduation, I feel it is also essential to have some extent of delearning and a sense of openness to observe and react in the self-graduation process.

Nan-in, a Japanese master during the Meiji era (1868-1912), received a university professor who came to inquire about Zen.

Nan-in served Tea. He poured his visitor's cup full, and then kept on pouring.

The professor watched the overflow until he no longer could restrain himself. "It is overfull. No more will go in!"

"Like this cup," Nan-in said, "you are full of your own opinions and speculations. How can I show you Zen unless you first empty your cup?"

Periodically (Say, retreat like event) I’m trying to reason out the self with such tools. Probably I think, it helps like a break in a vehicle, it regulates every thing in me and making me to be in stream of comfort.

Before going in to the details, I just want to quote the words from the book of My experiment with truth, written by Mr. M K Gandhi, “If anything that I Write in these Pages Should strike the reader as being touched with pride, then he must take it that there is something wrong with my quest, and that my glimpses are no more than a mirage. Let hundreds like me perish, but let truth prevail. Let us not reduce the standards of truth even by a hair’s breath for judging erring mortals like myself” I’m also forwarding the same massage for my report too.

1. Mun Kathai Surukkam

I’m Janakiraman, native of Triuttani (Near Chennai), presently executing experimental project on working with panchayats in Batlagundu block.

§ About family

My father is a Banker, mother is homemaker and younger brother is Law Graduate. They are the Oxygen to my life. Till now they have given complete freedom and holds great trust on me. Obviously it regulates me to be more responsible.

§ About Academics 

After finishing my Pharmacy graduation, I had my PG in Public administration. Then I went through Program in Development Management at Tata – Dhan Academy (TDA). In my academic journey, I can say that the TDA life made significant change in to me. It impacted my way of observing / perceiving the society.

§ Why I’m in DHAN?

I should not say it is only because of serving to the poor I’m here. The prime reason is its professionalism and the culture with which the space for learning rooted well. My interest in Public Services also played major role to find me here.

§ This is me

I have very common interest areas. The menus of my characters are: I’m addicted with reading books & listening music, little bit lazy, shy, calm, weak in English, celebrating nature, being with friends, non - sportive, loving to visit Siva temples, attempting Kavitahi and keeping sense of nonsense.

2. Looking back the year, 2004

After winning several archery contests, the young and rather boastful champion challenged a Zen master who was renowned for his skill as an archer.

The young man demonstrated remarkable technical proficiency when he hit a distant bull's eye on his first try, and then split that arrow with his second shot.

"There," he said to the old man, "see if you can match that!" Undisturbed, the master did not draw his bow, but rather motioned for the young archer to follow him up the mountain.

Curious about the old fellow's intentions, the champion followed him high into the mountain until they reached a deep chasm spanned by a rather flimsy and shaky log. Calmly stepping out onto the middle of the unsteady and certainly perilous bridge, the old master picked a far away tree as a target, drew his bow, and fired a clean, direct hit.

"Now it is your turn," he said as he gracefully stepped back onto the safe ground. Staring with terror into the seemingly bottomless and beckoning abyss, the young man could not force himself to step out onto the log, no less shoot at a target.

"You have much skill with your bow," the master said, sensing his challenger's predicament, "but you have little skill with the mind that lets loose the shot."

I know, theoretical knowledge is not enough and those are not the ends to serve the purpose. We can’t learn swimming in correspondence course. Ultimately, the real talent is being able to apply our skills in unstructured real time situation - without fear, hesitation, or doubt.

Always, the mind can work with us, or against us. So, there also has to be a balance between mind and body to keep the mind open and curious to face real time situations. Aiming and trying to practice such balance could be the perfect Saathana 

In the year 2004, I’m experienced with different real time situations to perform multi disciplinary roles. The space provided by the organization helped me to check my skills with real time situations and translating it in to experience.

§ Reengineering work - The Prime role

My business is very simple. It is just mutating the genes of democratic system to incorporate ethical democratic ingredients. In brief such reengineering work seems simple & just 11 word work. But devil will be sitting in details.

The present Panchayat system resembles just like the above picture. The community is struggling to pull the Development Vehicle with Square wheels. It is so unnatural (at least in this point of time) to make an ideal society, which is corrupted for the past 1000 yrs (from the entry of middle Asian community in India) When the whole world going towards individualism, the villages also changing their colors, no more it has, as shown in Tamil films with vellandhi character (Open / Positive / Adaptive or some thing like that).  Selfishness is becoming as part of our culture (after all, the repeated habit of majority community named, culture). But as development organization, we are keep on stressing for communal sociality with the principles of mutuality and trying to build institutions with alternative value framework, which the common community feels irrelevant.

But such challenges make our work more interesting / meaningful and keeping us to have strategic social marketing skills and to develop instruments to make desirable change in the system.  

With respect to my work, our team is assuming that, Functional groups (Village level Homogeneous groups) were the trump card to kick the democratic transitional process. We promoted such groups and about 30% of the groups were actively working the Panchayat system.  We also have an idea that, not to introduce Micro finance component in it, assuming that it might divert the main focus and it is not necessary when our location is saturated with kalanjiam program. The devil we have to face is how to keep the functional group vibrancy in higher level. Being in a group for common cause, the benefits to individuals get marginalized. It results in loose excitement among them.

In this year we demonstrated People owned Micro planning in our working panchayats. The experience is highly enriching and it helped us to evaluate the community dynamics, their idea of development and their priorities. Being it is first experience it took huge time to document it and bring out the micro plan document.

We also conducted capacity building programs for Panchayat representatives & people functionaries (PF) it is worth full investment but the concern factor is the turnover and IPI (Intra - Performance Inequalities) of PF.

Under Drought Mitigation Project we ware planed to give Rs. 50000 as revolving fund to a Village Panchayat via District collector (to ensure accountability) and they can use it for any necessary activities and latter they can reimburse it in revolving fund a / c. the idea seems simple and easy to implement. But it created its own O² (Operational Obstacles) first it took enough time for us to find the way of doing it. Then when it was given to District administration, due to the speed of Government machine it also consumed time. Single simple event took almost eight months to serve its purpose.

For the past four months I took additional responsibility to look after Panchayat project at Kadamalai block. Such responsibility built my confidence and while comparing these two contexts (Kadamalai and Batlagundu) my idea on PRI getting more clarity.

In this year I was associated with People academy both as Faculty and trainer. I always enjoy teaching / training. I feel more comfortable with that job. In this year I took a course to People Functionaries on PRI & Development, I also took some sessions in Leadership & ToT. Those are quit interesting moments to check my ability in transformation of knowledge.       

As Tata – Dhan Academy Alumni member, I involved in releasing of Academicus Journal from our alumni association. It is memorable incident working as editorial board team member. As we all are amateur journalist, the interest and support given by Prof. Ranjith Guptha and Mr. Kumar (Ex. Officio faculty facilitator) in this regard, really kept us in the line of touch. We made severe mistakes in the first attempt due to lack of time, we didn’t have wider consultation. Being it is the first time, we took those as learning. And we are interested to position the journal in higher standard in the development media. We hope that, the coming days will guide us.

There is a distinct difference in between what is good for the common and what is preferred by the community. By synchronizing in any point the above said two aspects, we can synergies our outputs. Such synchronization needs some common phenomena to follow. From my past experience, I found that, there are three principles evolved as thumb rules in this regard (at least with respect to me).

§   Keeping open Mind – in all aspects 

There was an old farmer who had worked his crops for many years. One day his horse ran away. Upon hearing the news, his neighbors came to visit. "Such bad luck," they said sympathetically. "May be," the farmer replied.

The next morning the horse returned, bringing with it three other wild horses. "How wonderful," the neighbors exclaimed. "May be," replied the old man.

The following day, his son tried to ride one of the untamed horses, was thrown, and broke his leg. The neighbors again came to offer their sympathy on his misfortune. "May be," answered the farmer.

The day after, military officials came to the village to draft young men into the army. Seeing that the son's leg was broken, they passed him by. The neighbors congratulated the farmer on how well things had turned out. "May be," said the farmer.

Yes, being in experimental project such attitude pronounces more meaning.

§   Conscious on natural growth

A martial arts student went to his teacher and said earnestly, "I am devoted to studying your martial system. How long will it take me to master it."

The teacher's reply was casual, "Ten years."

Impatiently, the student answered, "But I want to master it faster than that. I will work very hard. I will practice everyday, ten or more hours a day if I have to. How long will it take then?"

The teacher thought for a moment,
"20 years."

In most cases when I’m forcing to incorporate some aspects both in the field and in my local team it reacts with no meaning. So now I learnt every thing has its own way of natural growth. The only thing we can do is, facilitating it, consciously observing and reacting with the flow of those things.  

§   Knowing how to KISS

When we are working with community, we tend to incorporate our intellectual knowledge in our work and making the aspects more complex, which a common man can’t own it. 

Two men were arguing about a flag flapping in the wind. "It's the wind that is really moving," stated the first one.

"No, it is the flag that is moving," contended the second.

A Zen master, who happened to be walking by, overheard the debate and interrupted them. "Neither the flag nor the wind is moving," he said, "It is MIND that moves."

The Zen master is using 'move' in the sense of 'contemplate.' The flag and wind do not think about moving they simply do as the patterns of nature dictate, but it is our mind, that contemplates. The mind is the center of every thing. The reason outing nature of our mind, could be the cursing element with which we all bound.

This year we demonstrated Panchayat level participatory Development document preparation (multi year micro plan) in all working Panchayats. In that micro plan we incorporated several techno – managerial tools to analysis the system and interpret the real community need but the community felt good about it but they did not felt the sense of ownership. It is a matter of choosing to,

Go with what the local people knows or pinching at high standards with our identity even if the community doesn’t aware what is going on. I feel both are not right. Like Buddha, We need to find a middle way in between these two options. A proper educative process has to be followed to transform the ideas in to the local soil.

It needs fundamental basic sense in our approach. In Japan there is a phrase called, Shoshin, which means ‘beginner's mind’ it's hard to keep our mind and practice pure in its fundamental sense. The goal of practice is always to keep my beginner's mind. Both in personal life and in professional practice, being in Shoshin makes more meaning.

It also important that to know how to KISS (Keeping It Simple and Smart) of our system. By which the understanding and building on the subject becomes more easy.   

The above said three principles are the talisman for me to check my efforts and process to make its significance.

3. Impressions:

Daily countless incidents were happening in our life. Every aspect will radiate some sort of impression in to us. Some are memorable and lasting forever. While rewinding my mind I’m also blessed with several such impressions.

·    I think that was April 2004, External review member came for Panchayat Project review to my location. Along with him Mr. R. Seeni and Mr. Singarayar also came. I need to present project status report to them. I prepared an 11^th hour report and shared it. After the event, R Seeni commented to me, “Did you forget the report writing skill learnt in academy? How can you produce such report with hard readability / elegance?” (I’m not able to express with the exact words, but it spells the meaning) the comment with the blend of concern really disturbed me. I felt my mistake. After that incident, I took conviction to pinch high levels in my out puts to my possible extents.

   

·    The next event is happened recently. When Mr. Selvakumar (my FRC accountant) said that in the last year accounts audit he got two audit comments from my bills. It is purely of my carelessness, I felt very bad about me. This event regulated me to be more cautious and take care in micro things.

·    I should say about my program leader. (Mr. Singarayar) He is my mender. His collaborative style of leadership is really builds open and free working environment and with that it makes me to pinch higher. His involvement and interest to learn new thing also quite good to follow. We had several discussions mostly on community behavior and rural dynamics. Every discussion provided a great sense of understanding the society. In communication aspects, he reminds me Ke. Rajanarayanan, an Eminent Tamil writer / literate from nellai region writer of famous Gopalla purathu makkal novel. He speaks from experience and communicates all complex theory in people language. It is his greatness to learn.

·    In Theni region, I’m amazed to observe the perfusing efforts of Mr. Karuppusamy. His systematic view and approach really triggers my way of doing. May be, their will be difference of opinion on omni – systemization and output centered process. But the interesting point is that, the efforts put for such operations really clapping one. In these days, I’m having several occasional discussions with him. Every discussion matters worth to me. 

·    Same with Mr. Kadhar (MD, VKV) His down to earth approach, experience and involvement in the work, challenges me to improve myself to match any sort of situations. I feel much comfortable to working with him.

·    I was observing Mr. Ramachandran closely (he is my room mate too) he is a perfect work leader. He is pakka in his work. He never gets tired / denies doing his work with optimal perfection. Such lasting energy rejuvenates me. 

·    From my associates (espy, Ponnambalam and Ananthakrishnan) with their practical / day-to-day experience, I learnt a lot. They are confirming my idea that, Self-motivated teams never need any thing except challenges.

·    It always joyful to share our expressions with like-minded people. Fortunately I got good friends circle with in DHAN who has same attitude of mine. Most of them are Alumni of TDA. Apart from them Raja manigandan (BVK), Vijay Kumar (KPVK), Kannan & Thangapandi (People Academy) were having same level of literary taste (In Tamil lit) the moments sharing with them are great refreshment. 

·    In 2004, I got opportunity to participate in three training programs (on Panchayat raj, Bio –Sand filter and Mutuality - all the three were a kind of Triple T (Training To Trainers) Training) it built good content knowledge and the methodology they followed is very interesting to me to enhance my way of Knowledge transfer as trainer.   

·    The next person, about him, there is nothing new to say from my side. But I really wonder about our E D how or where he gets the time to do every thing. Whenever I had discussion with him, I’m getting positive energy and my attitudes pinches in higher levels to perform. He provides various dimensions for a single component and he frames out what to we choose & what is our niche in it. It activates me to think beyond and aiming for excellence. Both as my teacher in academy and as E D, he is the person who impacted me heavily.

·    In this year some media agents also created waves in to me. I read “freedom struggle” by Bibin Chandra third time, it disturbed me about two nights. “Pitthan” written by Abdul Rahman and “Kalladi” an article written by Sujatha also forced different dimensions of thinking on society. I have impressed by “The last samurai” (English) and “Iyerkkai” (Tamil) movies.

4. Patterns in Personal life:

Bachelor life has its own freedom with constrains. I forced to learn cooking (Thanks to Ramachandran, my room mate & my master in cooking) now I’m able to cook some food items with minimum eatable taste (visit once to our room).

Knowing new skills always builds more confidence. Bachelor life thought me cash flow management skill too, being there is no one to question on cash utilization, I confused to manage money in early days. Apart from the money given to my family, most of the months, about 40% of my salary went to unknown expenditures. But now I regulated it, the cash governance is under my control.

Now except washing the cloths all other bachelor life aspects are interesting to enjoy. At the same time I should accept that some times I’m experiencing emotional disturbance because of missing my family members. 

§   Emotional Quake:

By March 2004 my mother got operated in her backbone and it was really panic. It is full of my younger brother and father’s greatness that, they have taken care of every thing. Being I am 500 Km away and also taken some responsibilities in my project, my support is very meager in that situation. My mother is expecting my presence. Some times, I feel guilty about me that I’m not serious about my family. I think I’m not matured enough to balance such sort of emotional quake situations.       

5. Conclusion (But not the End)

Every person has some good thing, for me to learn and follow. “…Entharo Maahanu Baavalu; Anthariku Vanthanamu…” (Dear Colleagues of AP, is it right pronunciation? If not, please forgive me) I always try to observe and incorporate those good aspects in to me. But most of the times I’m failing in it. It may be because of my lack of integrity. Even then, I’m always keeping the trials.

In this year my conviction towards Zen Philosophy got concretized. I should not say I’m practicing the principles of Zen, but I feel the principles are regulating my way of Think PaD (Thinking, Planning and Doing). How the things should go are decided already, only our part is to play and enjoying it. Flowing with the principle,“…Aven arulale aven thaal vanangi…” (From Thrivaasagam, its approximate meaning is, because of his grace, admiring his greatness)

Once a Student went to a Zen master and he asked to teach about art of living.

The master smiled and called him to PLAY Chess.

The game started and in one moment the Zen master supposed to win in the very next move. But master made an idiotic move, by which the game got turned.

And in one moment student got chance to give perfect check to master and the student won the game.

With winning pleasure he faced the master.

And Master replied, “You bullshit, I asked you to Play the Game– not to win or lose” Student smiled and got the meaning for what he came.

I never try to win the game. Playing it and being part of the game it self is great thing. Because, development is not a destination to reach, but a journey to continue. Like Jonathan Livingston Seagull,

Life means flying; flying it self is life,

Flying.., flying & keep on flying…

(…Thodarum)

Note:  An opinion, before putting full stop:

Why can’t we discuss about common things regularly in virtual media? Let this event be the starting point, jkram02@rediffmail.com is my e – mail ID, Expecting your reflections / thoughts, which can help to me to improve and energize our spirit.